Istrië was niet wat ik verwachtte. Gelukkig maar.
Waar denk jij aan als ik Istrië zeg? Zee? Strand? Rotsachtige kustlijnen? Misschien wat drukte in de zomer? Ja dat dacht ik ook.
In mijn hoofd was het gewoon het noordelijke stukje van Kroatië. Mooi, ongetwijfeld. Maar niet per se iets dat me zou verrassen. Gewoon nog een kustregio met helder water en een paar gezellige stadjes. En dat bleek compleet fout te zijn.
Dat beeld kantelde al op de eerste ochtend. Zo’n eerste onwerkelijke vakantiedag waarop alles nog een beetje nieuw voelt. De ochtenden waren fris, maar net warm genoeg om al in T-shirt rond te lopen. Je stapt naar buiten, ademt diep in en merkt meteen die lichte zeelucht die in de verte hangt. Geen lawaai, geen haast. Alleen koffie, vers brood, olijfolie die hier krachtiger smaakt dan thuis en heuvels die zacht op en neer golven in het ochtendlicht. Geen zeezicht voor je neus, wel wijngaarden die zich uitstrekken tot aan de horizon.
Op dag twee reden we richting Livade. Wat begon als “we eten hier snel iets” eindigde aan een tafel waar zwarte truffel royaal over dampende pasta werd geschaafd. Een glas lokale wijn erbij, brood om de laatste saus op te nemen, en ondertussen hoor je verhalen over hoe het er hier echt aan toegaat. Over hoe ze ’s ochtends vroeg met honden het bos in trekken, nog voor de zon hoog staat. Hoe die honden getraind worden, hoe ze blijven zoeken tot ze iets vinden, hoe een goede truffel soms bijna per toeval wordt ontdekt.
Dag drie bracht ons naar de Baai van Lim. Geen plek die luid om aandacht vraagt, eerder eentje die je bijna toevallig ontdekt. Een paar cabanes aan het water, oesters op ijs, een glas koel wit in de hand. Zout op je vingers, lege schelpen op tafel, zon die langzaam zakt. Je zit daar en denkt: hoe komt het dat bijna niemand het hierover heeft?
Tussendoor reden we van kust naar binnenland en weer terug. Alles ligt dichtbij, waardoor je makkelijk combineert. Een ochtend tussen de heuvels, een middag aan zee, een avond die begint met een apero en zonder moeite overgaat in diner. Die typische vakantiedagen waarop je ’s avonds beseft dat je eigenlijk niets spectaculairs hebt gedaan, en toch het gevoel hebt dat de dag helemaal klopte.
© Julien Duval
Istrië bleek geen strandbestemming zoals ik dacht. Het bleek een regio van smaak, frisse ochtenden, lange lunches en stille baaien. Een plek die je niet overdondert, maar langzaam voor zich wint.
Ik ging ernaartoe zonder grote verwachtingen. Ik vertrok met het idee dat ik hier nog eens terug zou komen.
Dit is ook interessant voor jou
Natuur in Valencia: de Valenciaanse boomgaard
De Valenciaanse boomgaard, op en top natuur in Valencia!De regio Valencia is meer dan enkel de stad waarmee het een naam deelt. Heb je bijvoorbeeld al gehoord van de Valenciaanse boomgaard? Dit geb...
Procida, Italië: bezienswaardigheden op het kleurrijke eiland bij Napels
Ken jij het Italiaanse eilandje Procida? Grote kans dat je het niet kent, want het stadje is amper vier km² groot. Dit eilandstadje is veel minder gekend dan de nabijgelegen en mondainere Capri of ...
De Dalmatische kust is te populair voor wat het is
© Julien DuvalOf dat is toch wat mensen zeggen. Te druk, te veel cruiseschepen, te veel mensen met exact dezelfde foto van Dubrovnik op hun gsm. Alsof een plek minder waard wordt zodra ze populair ...